Onyks – kamień wewnętrznej siły

karina
4 września 2014

Struktura onyksu – czarne i białe warstwy

Onyks to kwarc z rodziny chalcedonów, a więc jego skład chemiczny to dwutlenek krzemu. Struktura, to równolegle układające się białe i czarne warstwy. Podstawowa nazwa to onyks biało – czarny, ale często mówi się o nim: onyks zwyczajny, arabski czy czarny, mimo że występuje też w kolorach: brązowym, czerwonym, pomarańczowym, miodowym, białym lub jest wielobarwny. Niegdyś termin onyks stosowano do wszystkich jego odmian, ale od czasu epoki wiktoriańskiej, określa się tak jedynie czarne onyksy, pozostałe zaś mianem sardonyks (onyks w biało – brunatnoczerwonej wersji kolorystycznej). W skali twardości Mohsa, czarny chalcedon osiąga poziom 7. Pozyskuje się go w Kalifornii, Indiach, Urugwaju i Brazylii, w pogazowych pustkach skał wulkanicznych lecz jest to bardzo rzadki kamień. Często onyks uzyskuje się sztucznie poprzez farbowanie szarego chalcedonu. Imitowanie onyksu może odbywać się też poprzez podgrzewanie agatu. Istnieje jednak sposób na rozpoznanie „podróbki”. Linie w strukturze onyksu są proste, podczas gdy w agacie – nieregularne, faliste. Takie „onyksy” mają ponadto zdecydowanie niższą cenę. Po wyszlifowaniu w kaboszon i polerowaniu ma jedwabisty i szklisty połysk, co sprawia, że świetnie sprawdza się w jubilerstwie.

Sardonyks

Kamea z pięciu warstw sardonyksu, pochodząca z Rzymu, I w.n.e.

Zauważalny wzrost sprzedaży onyksu, nastąpił w erze wiktoriańskiej, ze względu na modę na noszenie biżuterii żałobnej – w kolorze czarnym. Trend , który zakładał brak jakichkolwiek kolorów w stroju oprócz czerni, narzuciła pogrążona w żałobie po mężu królowa Wiktoria. Onyks stał się tańszą alternatywą dla gagatu. Ponownie znalazł się w kręgu zainteresowania jubilerów, w okresie Art déco. Niezmiennie znajduje zastosowanie w męskiej biżuterii. Ze względu na siłę i samokontrolę, które onyks symbolizuje, wykonuje się z niego obecnie popularne pierścienie czystości, oznaczające abstynencję seksualną.

Oliwia Gozdek